top of page

Over mezelf

“Belangrijk om te weten vanaf het begin, is dat ik hooggevoelig en hoogbegaafd ben.”

 

 

Toen ik eind 2015 bij een therapeut wilde langsgaan, werd me gevraagd om een levensverhaal door te sturen. Zo wist hij meteen meer over mij, wat hielp bij de therapie en de voortgang ervan.

Bovenstaande zin was de eerste zin van dat levensverhaal (incl. opmaak in het vet).

De therapeut vond het op zijn minst opmerkelijk dat ik deze zin bovenaan plaatste, terwijl het mij logisch leek om mijn gedachten, gevoelens, keuzes enz. te kaderen naar andere mensen toe. Ik wist toen al dat ik ‘anders’ was, en ik wou mij verantwoorden of iets dergelijks.
 

Nu, meer dan 10 jaar later, klinkt die eerste zin meer als een “sorry, ik kom met verschillende ongemakken”. Ik zou mijn levensverhaal nu ook anders schrijven. Ik zou niet met de bovenstaande zin beginnen maar doorheen mijn levensverhaal mijn talenten en uitdagingen mee verwerken, zonder de begrippen te vermelden.

Want dat is waar het in mijn ogen echt om draait: Wie ben je? Waar zijn je talenten? Hoe voel je je? Waar loop je tegenaan? En vooral: hoe kan je mild naar jezelf kijken en jezelf accepteren in een maatschappij die vaak eerder gericht is op de zogenaamde ‘neurotypische’ mensen?

Begrippen zoals hoogbegaafd, hoogsensitief, ASS, ADHD en multipotentialiteit hebben me doorheen de jaren wel richting gegeven in mijn zoektocht naar wie de mensen in mijn gezin, omgeving en ik zijn. Het geeft niet enkel inzicht, maar ook een gevoel van: ‘ik ben niet alleen’, ‘ik hoor ook ergens bij’.

Het kadert nu ook meer mijn kindertijd: ik werd aanzien als cognitief sterk en voelde me goed op school, maar ik miste de handvaten om met mijn hoogsensitiviteit om te gaan en werd op cognitief vlak op school niet uitgedaagd zoals dat vandaag de dag soms reeds kan. Ik volgde gelukkig ook muziekschool en kon bv. Engels leren via een cd-rom en tv op jonge leeftijd, waardoor ik wel extra cognitieve prikkels binnenkreeg op andere plaatsen dan op school.

Aangezien mijn zelfstandig werkende ouders veel afwezig waren, werden mijn gevoelens over het ‘anders zijn’ en ‘er niet bij horen’ echter wel versterkt. Ik geloof ten volle dat mijn ouders hun best hebben gedaan (zij hadden ook hun rugzakje), al mag ik ook erkennen dat er bij mij een groot gemis geweest is, dat ik voor een stuk nog meeneem in mijn volwassen leven. Ze waren wel altijd fier op mijn schoolresultaten, wat nog een extra stimulans gaf om goede punten te halen.

Na mijn studies Latijn-wiskunde in het middelbaar ging ik Handelsingenieur studeren omdat daar nog veel vakken van het middelbaar in zaten en ik wel goed was in plannen en organiseren. Nu weet ik dat ik die breedte nodig had omwille van mijn multipotentialiteit en dat één richting voor de rest van mijn leven kiezen niet echt is wat bij mij past. Na mijn studies wilde ik graag de wereld gaan verkennen, of toch zo uit mijn comfortzone gaan dat ik uitgedaagd werd in mijn gewoontes en denkwijzen van toen. Ik ging op inleefreis naar Marokko, woonde een jaar in China en reisde een stukje rond in Zuid-Oost-Azië, waarna ik me terug settelde in België.

 

Coach in action, sitting with a notebook in a natural coaching setting.

Foto: Emanuel Maes

Toen begon een nieuw hoofdstuk voor mij: in de 6 maanden die volgden, startte ik aan de Universiteit Antwerpen als praktijkassistent en career services coördinator, ging ik zingen aan de muziekschool en leerde ik mijn man kennen. Ik kwam ook meer in aanraking met coaching: door zelf Innerlijk Kindwerk te doen als deelnemer en nadien ook door deel te nemen aan de Innerlijk Kind Coachopleiding bij het Oost West Centrum in Antwerpen.

Nadien volgden nog verschillende coachopleidingen (waaronder loopbaancoaching, stress- en burnoutcoaching, Voice Dialogue en hoogbegaafdheid en talentontwikkeling), volgde ik vakken rond leerstoornissen en neuropedagogiek aan de KU Leuven en startte ik een postgraduaat auticoaching en een lerarenopleiding. Ondertussen werk ik halftijds als leerkracht economie in de 3e graad van het secundair onderwijs.

In 2018 opende ik mijn coachpraktijk in bijberoep. De voorbije jaren profileerde ik me vooral als loopbaan- en studiekeuzebegeleider, stress- en burnoutcoach en Innerlijk Kindcoach. Vandaag de dag richt ik me binnen deze gebieden specifiek op mensen die (vermoeden) neurodivergent (te) zijn, waarbij ik me vooral richt op hoogbegaafden, hooggevoeligen, mensen met autisme, mensen met ADHD en/of multipotentialiteit. Mensen met (een vermoeden van) dubbeldiagnose (bv. AuDHD of hoogbegaafd en hoogsensitief) zijn ook erg welkom.

Coach Vicky poseert in natuur met glimlach
bottom of page